freehand 的个人资料ตนตรี มันคือ สภาวะจิตใจ照片日志列表更多 工具 帮助

日志


1月5日

....

.........
 
    ไป5ปี
 ...........จบแล้วจะกลับบ้าน
......ไม่อยุ่กรงเทพแน่
             ........    มันไม่เหมาะกับเรา .....
12月29日

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 
   โอ้ววว
         ว้ากกกกกก
วู้ๆๆๆ
 
                               สุดๆแล้ว ที่ตั้งใจใว้  อยากอยุลาดกระบังแต่แรก แต่ก็ไม่คิดจะได้จริงๆ
       เพราะว่ามันสูงมาก สำหรับกุ  เรียนก็ปึกๆๆ  จะเอาอะไรไปสู้เขา
 
 
   อาทิตย์ก่อน ไปสอบ ยังดีที่อยู่นอกกรุเทพ ไม่งั้นวินแน่  กุกะกรุงเทพไม่ถูกกัน ไม่ชอบเอาซะเลย 
   
   สอบข้อเขียนคราวนี้ ตั้วใจจะไม่ดูโต๊ะข้างๆเดดขาด  กุวาดทำของกุไปเรื่อยใครเทพแค่ใหนช่างมัน
  
 
                   ก้มหน้าทำไปเรื่อย แล้วก็หมดเวลา
    เอ้า    ทำไมเค้าระบายสีกันวะ    กุไม่ได้ระบายซักจึ๋ง หน้าหล่าแระ  ช่างมัน
 
                    ตอนบ่ายต้องสอบสัมภาษณ์ คนแรกเลยกุ ผ่านไปด้วยดี ไม่โดนรุมเหมือน ม.ข.
 
                  เสจแล้วอยากกลับบ้าน  พ่อชวนดูบอลทีมชาติไทย  แต่แม่อยากให้รีบกลับเดี๋ยวมืด
 
                   รอผลอยู่๕วัน
      พ่อโทรมาบอก
                         ลวดลายตามแนวพ่อกุ   "คุณธนช คับ ผลสอบที่ลาดกระบังออกแล้ว แก่นนครติดคนเดียวนะ  " เอาแล้วกุ นั่นไง
 สีไม่ระบาย
                       " เลขประจำตัว 466" อ้าว เลขกุนี่หว่า เฮ้ย ว้ากกกก กุติด
   
                 อ้ากกกก สุดตีนเลยทีเดียว ไปเตะบอลกะเพื่อนต่อ
                                 
                              
 
                               ก็เข้าใจอะนะว่าชีวิตยังต้องเจออะไรอิกเยอะ มันไม่ได้วัดกันแค่นี้ แต่มันดีใจจริงๆ  หายเหนื่อย
               ต่อไปคือเรียนไงไม่โดนไทออกมาก่อนนี่หละเหอๆ
 
 เพื่อนๆที่รอแอดมิดชั่นก็สู้ต่อเด้อ สุดตรีนเลยเพื่อนสู้ๆๆ
      อธิฐานๆๆๆ
 
                                                        
12月21日

แค่นี้

 
 
       ก็กุมีอยุ่แค่นี้ กะแค่นี้
       แต่ไม่รู้ ที่แค่นี้ นี่แค่ใหน
       ก็แค่นี้ แค่นี้ แค่หัวใจ
       จะแค่ใหน ยังไง ก็......แค่เนี้ยยะ
 
 
ตากะยาย ถามว่าจบถาปัดแล้วทำอาชีพอะไร...
ในใจกุอยากตอบว่า  ทำอะไรก็ได้คับ*---*
    แต่เกรงว่า จะโดนแบคคิกสปิน แอนด์ บาทาลูบพักต์จากยาย
   ก็มานทำอะไรก็ได้จิงๆ จิงจิ๊ง
 
 
12月14日

ยิงแม่งเลย

    ไปสอบสัมภาษณ์......
 
     เหมือนจะไม่คอยดี......
             ทำไมคนอื่นเค้าออกมาแล้วว่าดีกัน
      ทำแฟ้มไป
       ใหนว่าจะไม่ดู
.      ......ดูซะละเอียดโคตร  
.......ใหนว่าจะไม่นาน.......นานโคตร บักจิ๋วติดวิดวะโยธา มันเข้าไป3นาที
   กูเข้าไป ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ เหมือนมันเป็นคนละมิติ  เวลาเปลี่ยนเป็นช้าลงทันที
แต่รอคนอื่นสัมภาษณ์ มันเข้าไปในห้องปะมาน20นาทีได้       วิดวะมันบอกว่า ..เขา .. ให้เราเงียบ ฟังเขาพูดอย่างเดียว
   แต่ทำไมถาปัด  เงียบให้เราพูดวะ..
                คำถามธรรมดา แต่หน้าตาคนถาม  งึม...กดดัน  รึกุคิดไปเอง
 กุก็ พูดไม่ดีเลยอ่ะ  ย้อนเวลาได้อยากไปพูดใหม่
 
   กัวไม่ติด กิงๆ ตกสัมภาษณ์นี่คง ช้ำใจโคตร
 
     ช่างเหอะ
                          
                      
                          
                                                                                                  คนนั้นบอก...ทางนี้ดี
                                                                                                 คนนี้บอก .....ทางนี้ดี
                                                                                                  ฉัน  เลือก  เอง
11月25日

ลานโพธิ์ ?????

 
บรรยากาศเดิมกลับมาอิกแล้ว...
 
   อากาศเย็นๆ...  ต้นโพธิ์ที่ลานโพธิ์เริ่มผลัดใบ
       อารมณ์โสๆ   ขี้เกียจเรียน ขี้เกียจอาบน้ำ
 
                       เพื่อนบางคนมีที่เรียนกันแล้ว...แต่ไม่ใช่กู...
                              อุทยานใบไม้เริ่มเกลื่อนแล้ว
                     5-6โมงก็มืดแล้ว
                        
                                                   เตะบอลได้แปปเดียวเอง
 
11月10日

ฮัดช่า อีนี่นายจ๋า

7โมงครึ่ง
 
                ถั่งมอไซค์แต่เช้า ไปค่าย ร.ด.
 
หน้าหนาว ปากก็แตก ยังมาขับมอไซค์ลมถั่ง แตกไปกันใหญ่
 
นานๆทีกินเลือดตัวเอง แซบ
 
                                  จะบริจาคเลือดที่ค่าย เจาะนิ้วแล้ว หมอบอกเลือดจางซะงั้น  ไรวะ  มึงนึกจะจางก็จาง ไม่คิดจะถามกุมั่งเล้ยย
 
 
 
เอนกาย นอนใต้ต้นไม้   ลมเอื่อย พัดใหว ใจว่างเปล่า
หลับตา กลิ่นหญ้าหอมชวนกิน
เวร
 
วันนี้วันเกิดแม่ เมื่อวานวันเกิดพ่อ      เป็นผลดีต่อกุ    ไม่ต้องจำหลายวัน 
 ปีนี้ไม่มีอะไรเลย จิงๆ..รอแอ้มแปะกะพี่  ว่ามันจาให้อาไรเพิ่น แล้วเราก็สวมรอย อิ เลว
 
 
กีต้าร์นี้มันแปลก
เล่นแล้วหยุดไม่ได้
และกุก็เป็นหนี้บุญคุณมัน
 
10月18日

โย่

 

 

คืนนั้นคืนใหน   ใจเพ้อฝัน

คืนและวันฝันไปไกลลิบโลก

 

ดั่งนกน้อยลิ่วล่องลอย แรงลมโบก

พออับโชกตกลงกลาง ทะเลใจ

 

               ฉันเรียนรู้เพื่องอยู่เพียงตัวและจิตใจ..เป็นมิตรแท้ที่ดีตลอดกาล

 

 

 

10月16日

บ่ บ่เป็นหยังดอก

 
   เป็นหวัด...
 
     ไม่ได้เป็นมานานมาก
                คราวนี้กลับมาเป็น  เป็นทีเป็นอาทิตย์
 
                               กินยาก็ไม่หาย  ยานี่ก็หลายสำนักเกิ๊น แต่ละคน ให้กินนู่นกินนี่
   เค้าบอกห้ามกินต่อกัน5วัน
 
ก็เลยหยุดกิน โดยที่หวัดยังไม่หาย  ไปวิ่งบึงไล่หวัดก็ไม่หาย
 
         ยังคงเหลือสภาพอันทุเรศทุรังติดตัว      ไปใหนก็  กื๊สสสส์  อยู่เป็นอาทิตย์
 
                                              ไม่รุไปทำอีท่าใหน ไปร้านอาหารตามสั่ง ผัดพริกแกงอร่อยมาก  ใส่กระชาย ขมิ้น กระเพรา พริกไทยเครื่องเทศเยอะโคตร นัวโคตร
                                                      กินเส็จรุสึกด๊ ติดใจ  เลยกินต่อกันสามวัน  ปรากฎว่า  หายเป็นหวัดแล้ว   เย่
เป็นเพราะผัดพริกแกง หรือคิดไปเอง
 
บางสิ่งที่เราพบเจอโดยไม่ตั้งใจ..ไม่คาดหวังอะไรจากมัน   อาจมีสิ่งดีๆให้กลับมาโดยที่เรานึกไม่ถึง
 
  งึม
 
 
 
 
 
 
 
 
 
บ่  บ่เป็นหยังดอก
10月3日

อย่าน้อยใจไปเลย อย่างน้อย เราก็มีมาม่าให้กิน

เเสงดาว แห่งศัทธา
             พร่างพรายแสง ดวงดาวน้อยสกราว
ส่องฟากฟ้าเด่นพราวไกลแสนไกล
ดั่งโคมทองผ่องเรืองรุ้งในหทัย
เหมือนธงชัยส่องนำจากห้วงทุกข์ทน
  
พายุฟ้า ครืน ข่มคุกคราม
เดือนลับยามแผ่นดินมึดหม่น
ดารศรัทธายังส่องแสงเบื้องบน
ปลุกหัวใจปลุกคนอยู่มิวาย
   
ขอเยาะเย้ย ทุกข์ยาก
ขวากหนามลำเค็ญ
คนยังคงยืนเด่นโดยท้าทาย
แม้ผืนฟ้ามึดดับเดือนลับละลาย
ดาวยังพรายศัทธาเย้ยฟ้าดิน
ดาวยังพรายอยู่จนฟ้ารุ่งราง

 

 

 

แม้ผืนฟ้ามึดดับเดือนลับละลาย
ดาวยังพรายศัทธาเย้ยฟ้าดิน

งึม....

   โดนโคตร

 ไปละ


  ป.ล. อย่าน้อยใจไปเลย อย่างน้อยเรายังมีมาม่าให้กิน
เอิ๊กๆ นะ นะ ยิ้มแหมะ
ไม่ต้องสงสัยหัวใจที่ให้กัลล..
9月27日

อะ อะ อาวเย่

อัพเถอะ
 
                               แก่ขึ้น 1ปี โดยสมบูรณ์ งึม
 
 
 
 
         วันเกิด ..อยู่หอคนเดียวเล่นกีต้าร์คนเดียว ทั้งคืน ไม่มีไรเลย งึม วังเวงชิบ   ไม่หรอก รอดูบอลด้วย บอลมาตี2
ขอบคุณดนตรี..ขอบคุณกีต้าร์ 
 
                                                            ทำให้ชีวิตกุดูเหมือนจะมีอะไรกะเค้าบ้าง
        ทำอะไรก็ไม่ค่อยจะเป็นชิ้นเป็นอัน
                                                        พูดไปเหมือนเวอร์ ..แต่มันเป็นอย่างนั้นจิงๆ
       กุมีเพื่อนก็เพราะดนตรี ไปเที่ยวไหนกับเพื่อน ถ้ามีกีต้าร์เพื่อนมันให้เล่นกุก็ต้องเล่น..."เค้าเดินเข้าออก ในซอยทุกวัน"555
  พอมีเรื่องฝอยกะเพื่อน    พอจะมีเพื่อนเห็นว่าเรารู้เรื่องดนตรี แล้วมาถาม แล้วบอกโชว์หน่อย ทั้งที่กุก็รู้พอๆกะมึง
   
ได้รู้ว่าโลกนี้มีเด็กน้อยเสียสละมีน้ำใจอยู่มากมาย
         ได้รู้ว่ามีผู้ใหญ่ใจแคบอยู่  ไม่กี่คน แต่เค้ามีอำนาจ เราไม่มีสิทธิ--- --ไม่ได้ว่า ผ.อ นะคับ 55
                   
         ได้เถียงว่านักคนตรีไม่ได้ขี้ยาทุกคน
 ได้รู้จักคนที่ไม่น่าจะได้รู้จัก
        ได้รู้ว่ามีคนดีๆอยากจะคบเราเป็นเพื่อนบ้าง  ก็เพราะดนตรี ..ป่าววะ
 
         บอกแล้ว เหมือนเวอร์  แต่ก็จิง
 
               ไปแล้ว
ขอบคุณ ทุกคน
          ออกใช้ชีวิตกันเถอะ  ผ่านช่วงเวลานี้ไปด้วยกัน  
 
 
 
 
9月21日

อัพแล้วนะ

 
 
มีคนบอกสเปสจะเน่าแล้ว อัพเถอะ
  วันนี้เปนไรไม่รู้ ตื่นมารู้สึกหนาวๆ  เหมือนเข้าหน้าหนาวแล้ว กลัวคิดไปคนเดียว ถามเพื่อน เพื่อนก็ว่าหนาว
                                 ทำท่าจะเป็นไข้  อย่านะเมิง บักเข้ม
 
 
             พ่อบอกเวลาไฟดับ ให้อยู่นิ่งๆ
         ตาเราจะปรับให้พอดีกับแสงเอง
         อย่าลน  อย่าตกใจ 
           คำพูดนี้จำได้ ไม่เคยลืม โอ้ว มันช่างแฝงไปด้วยสัจธรรม
            เวลาชีวิตไร้แสงนำทาง..ตั้งสติ... แหวะ
 
 
              เพื่อนคับ  พื้นหลังอันนี้มันอ่านยากมั้ยอ่ะ ทนอ่านเอาเด้อ
 
 
            ดูซึบาซะ  ตอนโดนถามว่า ทำไมถึงเลือกเล่นฟุตบอล
             ซึบาสะตอบว่า  ฟุตบอลตะหากที่เลือกผม เบ้ย
 
 
                 กีต้าร์ตะหากที่เลือกผม โว้ววว
 
 
 
                     หลังจากเสร็จสิ้นการสำรวจ มิวสิควีดีโอเพลงฮิปฮอป
 
  ต้องมีรายการดังต่อไปนี้
 1 รถสวย โคตร
2 สาวเอ๊กส์ ใส่บิกินี
3. โซ่เพรช อันเท่าควาย
4. แว่นตาดำ
5. ต้องมีฉากในผับ
 
 พอแล้ว เลอะเทอะ ขอบคุณที่เข้ามา
                      
 
8月10日

ชีวิตใช้ได้

 
                   .....ไม่มีอะไรจะอัพคับ..
  แค่นี้แหละ
     แค่อยากจะลบอันเดิมทิ้งไป         
8月4日

*---------....ไงดีล่ะ

จากที่เมื่อคืน
 
        นอนไม่หลับ  แต่ต้องตื่นไปงาน เอ๊ก สะ เล้น แฟร์
                   คนมันไม่ได้นอน
            ทั้งตัวทั้งใจกุไม่ต่างจากผีดิบเหลือแต่ซาก
                 
  ถ่อสังขารขึ้นสองแถวไป
                                       ติดอยู่สามเหลี่ยมครึ่งชั่วโมง เอาเข้าไป  กุ
          ไปถึงงาน นึกสภาพ งานไหม แคนอัดกันยิ่งกว่า
          ไม่มีที่จะเดิน   ต้องไหลเอา  ไปตามกระแส จะเป็นลม
                   เสจงานไปกินส้มตำร้านบักหนุ่ย
        อัดรถบักนุ๊กไป10คน เอากะกุสิ  ขากลับ บักนุ๊กถอยรถทับตีนบักกล้วย งืม...
 
              กลับมาถึงหน้าโรงเรียน เพื่อนเล่นเกม กุละง่วง ยังจะไปนั่งหลับในร้านเกม
         
        ไม่ใหวๆ เช่าการ์ตูน กลับไปอ่านหอ แล้วนอนเลย
                                                                  คิดไรวะ
กุทำอะไร อะไรเนี่ย
กุทำอะไรลงไป
ทำไมกุเป็นแบบนี้
กุเป็นคนอย่างนี้เหรอ
อารายยยยยยยอ๊ากก
 
งึมหน้าสุนัข
รอคเอนโรวไม่ใช่
เอลวิงึม สีเขียว งึม                 
            
 ทางที่ ที่กุโดนอยู่ตอนนี้มันยังน้อยไป
ที่ทำให้ใครบางคนต้องผิดหวัง
หน้าสุนัขและเสียใจ
7月14日

บ่เป็นหยังดอก

  
 
 
                       คำพูดนักคณิตศาตร์ ----  นี่มันคณิตศาสตร์นะ ไม่ใช่ดนตรีแจ๊ส จะได้มาคนละที่คนละทาง
                                         แล้วมั่วๆกัน ไปตามอรมณ์
        คำพูดนักดนตรีแจ๊ส-------  นี่มันดนตรีแจ๊สนะ ไม่ใช่การคำนวนทางคณิตศาตร์ ที่แค่เอาสูตรออกมาใช้
                                         มันต้องมีส่วนผสมของ อารม จิตวิญญาณ  และเทคนิค
         คำพูดนักคณิตศาตร์ ที่เล่นดนตรีแจ๊ส   --------  คณิตศาตร์ก็เหมือนดนตรีแจ๊ส  เราต้องสร้างสรรค์สิ่งใหม่ตลอดเวลา ด้วยจินตนาการ
 
       เอ๋า..... เลอะเทอะแระกุ
                                             ช่วงนี้สติฟั่นเฟือน
พอแช่นี้ก่อน
 
 
6月16日

*-*/*..++**...++-*

                 
                       ดวงอาทิตย์ นึกฉุนลม ที่วันๆ พัดเอื่อยไปมา ไม่มีจุดหมาย
             ด้วยความหมั่นไส้  ดวงอาทิตย์จึงเข้าไปล้อเลียน เรื่องความไม่มีตัวตนของลม
 ลมโมโห จึงก่อตัวเป็นพายุกำลังมหาศาล  พัดทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า
  ดวงอาทิตย์กลัวจึงหนีไปหลบอยู่หลังก้อนเมฆ เมฆไม่รู้อิโหน่อิเหน่ พลอยโนลูกหลงจากลมจนบอบช้ำ
    ร้องไห้จ้า............  ลมจากไปแล้ว
 ดวงอาทิตย์โผล่หน้าออกมาอย่างสำนึกผิด
จึงหาของขวัญ แสนสวยเป็นผ้าพันคอ 7 สี
มอบแด่เมฆเป็นการปลอบโยน
  
                
 
 
 
 
 
 
 
 เอาความรุสึกตัวเองตัดสินคนอื่นน่ะ มันไม่ยุติธรรมนะ
 รุมั้ย เพื่อน
ต่างคน ต่างเหตุผล
บางคนก็ตัดสินคนจากคำพูดคนอื่น
.........หยังบุ   
 
   
6月2日

อย่าละทิ้ง...หน้าที่

  
 
             วันศุกร์... แบงค์บอกว่า อาจารย์สมานเรียกไปคุย
       ชวน เม่น กัน อาร์ต ไปพร้อมกัน  ได้ความว่า  ....
              เพิ่นมีเพื่อน ออกจากแกรมมี่ มาทำค่ายเองต้องการศิลปิน สนใจจะทำเทปซักชุดมั้ย....
        สิ่งที่ทุกคนกลัวเหมือนๆกันคือ กลัวไม่มีเวลา เอาแค่เรียนอย่างเดวก็จะตายห่าแล้ว.... เลยบอกอาจารย์ว่าขอไปฟังรายละเอียดอีกที
 
ไปถึงค่าย จิงๆไม่น่าเรียกว่าค่ายหรอก เปนตึกแถว แล้วใช้ทำเป็นสตูดิโอ ติดป้ายว่า กะปอมสตูดิโอ
           พวกเราหันมามองหน้ากัน...อย่างเข้าใจความคิดกันและกัน...
         
  คุยกันถึงรายละเอียด.....
  ทำ  4 เพลง ขายเป็นวีซีดี  บักเม่นคิดหนักทันที เพราะต้องถ่าย mvไม่ถ่ายได้มั้ย กุเข้าใจเพื่อน กุก็กัวอย่างที่มึงคิด
  ขายแผ่นละ 80 บาทถ้าจะเอาเป็นซีดีแผ่นละ 50 ได้ส่วนแบ่ง20เปอร์เซน...
        มองหน้ากัน เอาก็เอาวะ ไม่เสียหาย แค่4เพลง มันจะเสียเวลาเท่าไหร่เชียว 
       เลยถามว่าต้องเซนสัญญามั้ย เพราะเราไม่อยากให้มีสัญญา  ....
                                
 
                           คำตอบคือ  ผมไม่ได้อยากปั้นพวกคุณ  ไม่ต้องมีสํญญา ขายได้ไม่ถึง500แผ่น ก็จบ             
                                        เจ้าของค่าย ชื่อจารย์ตู้ แกขอฟังเดโม่เพลงดาว
 
                  เลยเอาไปให้ฟังวันอาทิตย์  อิกสิ่งที่กลัวมันก็เกิดขึ้น  แกไม่เข้าใจเนื้อหาของเพลง ( เจ้าเฒ่าแล้วเนาะ) บ่นชุดใหญ่
                                     แต่สุดท้ายก็เอา...........
                       
                                 อยากรีบทำรีบเสร็จ ไม่อยากให้มันยืดเยื้อ
            
  สิ่งที่พวกเรากลัวกันมากๆกังวลมากๆคือโอกาศมันมาผิดเวลาไปหน่อย  นี่พวกกุจาเอนท์กันแล้วน้า.. กัวจะแบ่งเวลาไม่ถูก
 
     แล้วสุดท้ายจะไม่ได้ซักอย่าง.....
                                ไม่รู้มันจะเป็นยังไง จะออกมายังไง  เตือนตัวเองอยู่ตลอดว่า หน้าที่ของเราคืออะไร อย่าสับสนๆ..
                      
Thankyou..
   
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          
 
 
 
 
 
                                                                                                                                                                                       และนี่ 
เป็นอีกครั้งที่ตัองขอบคุณพาวเวอร์พัพเกิลล์ และมินนี่เมาส์
5月17日

เพื่อนก่า เพื่อนแก่

      
                   กูเอง. :      เฮ่ย บักเข้ม
                  กูอีกคน :   เออมีไร จวย ไม่เจอกันนาน
             
                   กูเอง. :  55 ตอนดีๆกูไม่เคยคิดถึงมึงนิหว่า
                . กูอีกคน : ก็จิง น่าน มีเรื่องไรอีก บอกพี่มาเด๋วเคลียร์ให้
 
                   กูเอง. :    บ๊รู้ว่ะ กูไม่รุ
 .               กูอีกคน :  อ้าว สาดด  เปงงี้อีกและ จะให้ใครมาเดาใจมึง ใครจะรู้มึงคิดอะไร รุสึกไง ถ้ามึงไม่พูด
                   กูเอง. : พูดไปก็ไลฟ์บอย
               . กูอีกคน : กวนตีนแล้ว
                   กูเอง. : โทดที เออ เฮ่ย นี่กูอยู่ใหน
               . กูอีกคน :  อ้าว ชิบหง นี่มึงไม่รู้เลยเหรอว่ามึงอยู่ใหน
                   กูเอง. :  จั๊กวะ  แล้วกูจะไปใหนนิ
 .               กูอีกคน : เอ้า อย่าบอกนะว่ามึงลืม ควาย มึงเคยบอกกูเองนิ ตัวเองแม่งลืมซะเอง
                   กูเอง. : เออ เว่ย อืม เริ่มมาลางๆละ ความจำกู
 
               . กูอีกคน : กลับมาคราวนี้ ได้รู้อะไร กลับมาบ้าง
                   กูเอง. : กุได้รู้ว่า คนบนโลกนี้ มี3 ประเภท
                 กูอีกคน : ยังไงวะ
                   กูเอง. : คนประเภทหนึ่ง เค้ารู้ว่าอะไรคือสิ่งดีงามแล้วก็ต่อสู้เพื่อมัน
                             ประเภทที่สอง  เค้ารู้ว่าอะไรคือสิ่งดีงาม แต่ยอมแพ้ต่อสิ่งยั่วยุ
                             ประเภทสาม   เค้าคิดว่าเค้าต่อสู้เพื่อสิ่งดีงาม แต่มันดีเฉพาะตนเอง 
                  กูอีกคน : อย่างไหนดีสุด
                    กูเอง. : กูไม่มีสิทธฺตัดสินใครหน้าใหนทั้งนั้น
                  กูอีกคน :ประเภทสาม   เค้าคิดว่าเค้าต่อสู้เพื่อสิ่งดีงาม แต่มันดีเฉพาะตนเอง  พูดภาษาที่กุเข้าใจดิ๊
                    กูเอง. : เค้าบอกว่าเค้าทำไปเพราะจำเป็น รู้มั้ยโลกนี้มีสิ่งจำเป็นมากเกินไปแล้ว โรงงานอุสาหกรรม ศักดิ์ศรีนักเลง
                              โอที โบนัส ยอด gdp ผับ โรงเหล้า ซ่อง คอนเวิร์ส Bmw .....
                  กูอีกคน : พอๆๆๆ เด๋วบ้าไปกันใหญ่
                     กูเอง.  หยุดกูที อ๊ากกกกกกก
                  กูอีกคน : สัด
                     กูเอง. เเต่ของเหล่านี้กูเองก็ปฎิเศษไม่ได้
                  กูอีกคน : นั่น แล้วมึงจะบ่นทำด๋อยไรวะ
                      กูเอง. 555 แค่อยากคุยกะมึง มึงชอบมาเวลากูไม่มีใครนี่หว่า ดีเหมือนกัน  ขออย่างได้มะ
                  กูอีกคน : ว่ามาน้อง บอกแล้ว พี่จะเคลียร์ให้
                      กูเอง.  อย่าให้กูหลงทางนะ ถ้ากูเริ่มเบลอ เอาตีนมึงถีบหน้ากูได้เลย
                  กูอีกคน : มึงใว้ใจเหรอ
                      กูเอง. เอ้า มึงเคยโกหกกูเหรอ
                  กูอีกคน : เยี่ยม ได้เลยออย่าเบลอเชียวนะมึง เด๋วได้กินตีน555
                      กูเอง  .ขอบใจเว่ย ดีใจที่ได้คุยกะมึงอีก บะบาย
 
  กูอีกคน : เหอๆๆยังไงมึงก็หนีกูไม่โพ้นนน แต่มึงก็เผื่อใจรับคำเย้ยหยันเอาใว้บ้าง นะเว่ย บาย
 
4月14日

ใครก็ได้ เหวี่ยงกุออกไปจากที่นี่ที เออ กุบินไปเองก็ได้สัสสส

 กลับจากสงกรานต์ที่ร้อยเอ็ดแว้วคร้าบบ
       สงกรานต์ที่101 บ้านยายข้าน้อย
                               ต้องไปทุกปี เพราะมีงาน
      
            ทุกปีที่ไป จะมีปัญหาบังเกิดแก่ข้าพเจ้า ดังต่อไปนี้
  
          1. การกิน เนื่องจากงานเลี้ยง ทุกท่านก็ทราบกันดีของกินต้องเพียบ ครั้นไอ้คนอย่างผม ไปอยู่ใหน มันก็ต้องแดกแหลกลาญ
               หนมจีน 8 น้ำยากุแดกหมดทุกเวอร์ชัน ต้องกินกักตุน กลับขอนแก่นอยู่แบบยาจก
         
          2. การไหว้คน พอดีไอ้กระผมมันคนมีพี่มีน้อง ไหว้คนให้ครบนี่เป็นเรื่องลำบาก บางคนกุไหว้ 2 หน จนเค้าบอกเราเจอกันแล้วนิ 
              กุก็อ้าวกุหล่าสิ โง่จัง
 
          3. เวลามีงาน ก็ต้องไปช่วยเค้า ไอ้คนอย่างกุเนี่ย มันประเภทพูดไม่รุเรื่อง เค้าสั่งอะไรเอาอะไร ต้องถามกันดีๆ บางทีว่ากุถามดีแล้วนะ
             แต่มีวายต้องมีผิดพลาด โง่ซ้ำซ้อน
 
         ไปที่นั่นรถน้ำดำหัวผุใหญ่ ดูเปนคนดีสุดๆกู    เข้าวัด ได้บุญๆๆๆๆๆๆ กลับมาเล่นขอนแก่น ได้บาบๆๆๆๆๆๆๆ
 
 และก็เป็นภาพที่ชินตากันซะแล้ว ที่บรรดายายๆของกุกะก๊งกันเมาแบบลืมแก่ ยายกุอายุจะ70ไม่พลาดกรึ๊บกะเค้าด้วย
 
สุราทำให้สมรรถภาพในการขับขี่ลดลง แต่ไม่เกี่ยวกะการเล่นกีต้าร์ พะนะ
                           
                                    ประวัติศาตร์ต้องบรรทึกใว้2เหตุการณ์
                     1. ระหว่างแห่ต้นเงินเข้าวัด กุต้องขับรถช้าๆไปกับขบวน อากุใว้ใจ แต่กุเจือกเลียครัช ตลอดทาง     
                                ครัชไหม้ครับพี่น้อง ตอนแรกได้กลิ่นกุนึกว่าควายเน่าอยู่หลังรถ
 
                     2. กุขับรถเป็นระยะทางไกลสุดในชีวิต ขากลับจากร้อยเอ็ด ถึงขอนแก่น วู้ แม่ผมทำได้ค๊าบ
 
วันที่เหลือ จะเล่นขอนแก่น ไม่รุเป็นไงบ้าง
                                 
4月8日

อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ โอ๊ะๆๆ ตุ่บๆๆโป๊ะๆๆ T แถ่น Than แท๊นนนน

 
 
      คำที่พ่อใหญ่ครูฝึกพูด ตอนไปฝึกภาคสนาม ล่องลอยละลิ่ว เข้ามาในหัวกุอีก หลังจาก ที่มันน่าจะลืมได้แล้วนะ
 
  ประมาณ 13.00น แดดเปรี้ยง กลางแดด
 
  พ่อใหญ่ครูฝึก : เราอยู่กะเรื่องสมมุติมากเกินไปแร๊ววว ไอ้พวกนักเรียนในเมือง (- -)(เกี่ยวไรพวกกุก็ลาวเหมือนกัน)
                   ชีวิตต้องการอะไรหรอ ชาตฺนี้ บ้านโต รถสวย แค่นี้เหรอ (รีบพูด ผมร้อนคับครู)เอากลับไปคิดๆ
 
    แร้วมันก็ทำให้ติดสมองรกๆของกุอีก
                                           เถียงในใจ   ก็คนเรา อะไรไม่มี มันก็ไขว่คว้ากันไปนั่นแหละ
          
   คนไทยไม่เคยกินแฮมเบอร์เกอร์ แมคมันเอามาขายคนไทย ก็กินแหลกนิหว่า
              
                                                             ฝรั่งมันเบื่อแป้ง มันก็หาต้มยำกุ้งซด 
 เป็นของทำมะลา
                                            ธรรมชาติมันไม่ยอมให้โลกนี้เอียงไปฝั่งใดฝั่งหนึ่งหรอก
 
 
                มีแต่คนบ่นร้อน ร้อนหรอค๊ะ อ๊ะๆๆๆ
 
     ก็งี้หละ เค้าอุส่าห์ทำยุคน้ำแข็ง โรคระบาด ไข้หวัดนก ให้เราตาย
แล้วยังไม่ยอมตายอยู่นิ  สงสัยคราวนี้คงเอาจริงกันแล้ว
 
 
3月30日

มีความสุขอัดกระป๋องขายมั้ยครับ

 
 
 
ความสุข มันหาได้ง่ายๆอย่างนี้เองเหรอ แค่ใครก็ไม่รู้เดินผ่าน
         อยู่ดีๆก็บอกว่าท่าเดินน่ารัก เอ๋าดูๆมันก็ตลกจิงด้วย เอ้อ
                วู้ๆๆ. ล้นแล้วๆ
 
 
           ช่างเวลาหนึ่งของวงการดนตรีของอเมริกานั้นต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่าเป็นยุคของร็อคผมยาว ชุดหนัง รองเท้าหนัง นิสัยต้องกร่างทำตัวแย่ๆเข้าไว้ มีเรื่องให้เยอะ ประดุจว่าเป็นเทพเจ้า       แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปดนตรีเหล่านั้นได้ถูกเบียดตกขอบ
 
 ปี 1993 ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นแห่งการสูญเสียเมื่อ Kurt เริ่มที่จะหันหน้าเข้าหาเฮโลอีน เขาติดมันจนถอนตัวไม่ขึ้นอย่างแน่นอน และแล้วงานต่างๆที่เข้ามาหลายๆครั้ง Kurt ก็ทำมันเสีย บางครั้งเขาก็เล่นแบบไม่จบคอนเสริต และในปีนี้ Nirvana ก็ได้ออกอัลบัมมาอีก 
 
 กลางปี 70 Page และ Led Zepplin กำลังก้าวขึ้นสู่บัลลังค์แห่งความสำเร็จ ตัวของเขาเองก็เริ่มหันเข้าสู่ด้านมืดด้วยเช่นกัน Page เริ่มหันมาทำความรู้จักกับ เฮโลอีนและสิ่งสิ่งเสพติดอีกมากมาย

18 กันยายน 1970 โลกก็ต้องสูญเสียมือกีตาร์ที่เปี่ยมไปด้วยฝีมือ Hendrix ตายเพราะเสพยาเกินขนาด และในวันนี้เองเขากำลังที่จะเริ่ม ทำงานกับ Gill Evans ซึ่งเป็นนักแต่งเพลงและเรียบเรียงเพลงคู่บุญกับ Miles Davis ถึงแม้ว่าทุกวันนี้ Hendrix จะจากโลกนี้ไปแล้ว แต่ว่าชื่อเสียงและผลงานของเขาก็ยังคงจาลึกไว้ในโลกนี้อีกนาน เท่านาน..............

นักดนตรี..กับประวัตศาตร์ที่เดินซ้ำรอยเดิมครั้งแล้ว  ครั้งเล่าหรือโลกต้องการให้เขาพวกนี้ทิ้งซื่อไว้เป็นเพียงตำนาน

ร้อน...

ทำไมโลกร้อน

แล้วเมื่อก่อนมันไม่ร้อนเหร

แล้วเธอล่ะ ร้อนมั้ย

ใครทำโลกร้อน...

เรามัวแต่บ่นทุกวันๆๆๆแก๊สในกระเพราะมันออกมาทางปากขึ้นไปทำลายชั้นโอโซนน่ะรู้มั้ย

     หนอนที่มันอาศัยใบบัวอยู่กลางบึงมันกินใบบัวกำลังจะหมดแล้วโดยที่มันไม่รู้ว่า  ถ้าใบบัวหมด มันก็จะตกลงมา จมน้ำตาย...